Nie jestem ideałem.
Nadużywam cierpliwości i alkoholu.
Jeżeli się śmieję, to za głośno.
Gdy coś robię, to lewą ręką.
Jestem poetessa.
Słowa metressa.
Pisze częstochowy
z dźwięcznej polskiej mowy.
Cierpię na nadwagę i na pokaz.
Jeżeli kocham, to nieszczęśliwie.
Jeżeli walczę, to do ostatniej kropli.
Zabijam bez potrzeby.
Jestem poetessa.
Słowa metressa.
Piszę na serwetkach
o innych poetkach.
Za dużo palę i oglądam telewizję.
Mój gust jest zaprzeczeniem dobrego smaku.
Moje sądy są najczęściej niesprawiedliwe.
Krzywo przysięgam.
Jestem poetessa.
Słowa metressa.
szukam dziury w całym
i dużego w małym.
Pożądam bliźniego swego.
Nie wierzę w niepokalane poczęcie.
Nie odmawiam. Nie pokutuję.
Nie obiecuję poprawy.
Jestem poetessa.
Słowa metressa.
Myślę gombrowiczem
o sobie i nietzschem.
Jeżeli żałuję, to dobrych uczynków.
Jeżeli ronię, to krokodyle łzy.
Schodzę na psy i na bliźniego
patrzę wilkiem.
Jestem poetessa.
Słowa metressa.
Piszę częstochowy
z dźwięcznej polskiej mowy.
Więc jeżeli stworzyłeś mnie
na wzór i podobieństwo
to chyba w przypływie jakiegoś
ziemskiego poczucia humoru.
1997
Miłość jednym tchem
Leciałam do ciebie nie pierwszą miłością
samolotem linii nie pamiętam
do zupełnie przypadkowej Afryki.
Przywiozłam ci słowa trudne do wymówienia
szelest spółgłosek i samogłosek
męczliwych i krnąbrnych.
Spotkały się w mauretańskiej kawiarni
na mozaikach lśniących od przeszłości
dwie małe ojczyzny trudne do wypowiedzenia
pierwszej na czasie miłości.
Naprawdę kwiat bouganvilli nosiłam we włosach
na skórze dotyki i drżenia
ziarnka piasku śpiewały na prześcieradłach
w oddechach spragnionych spełnienia.
No i stało się dobrze się stało
szumiało morze wirowała plaża
bieliły się domy niebieskimi okiennicami
ani jedna chmurka nie zawisła nad nami
pod szczęśliwą gwiazdą.
Miłość jednym tchem trudna jest do
wymówienia na dodatek w dwóch językach
odmieniana przez jedenaście przypadków
odleciała w drugą przyszłość gramatyka
naszej zwykłej codzienności.
1996
Słowność
Pod płaszczykiem futerka
kryła zgrabne męki do samej ziemi.
Nie kusiła losu nagą pięścią bytu.
Dokazywała tylko w bezpiecznym obejściu
legalnego związku bez kościelnego obrządku
szanowała przodków bez potrzeby i na odległość
dalszą niż wyciągnięcie kopyt.
Gdy chciała to wiedziała bo wiedziała co chciała.
Miała prawie wszystko nawet i na przysłowiowej niwie.
Kwitnącą magnolię na jawie, grządki przed dosłownym domem.
Samochód na zadatek, wyrozumiałego psa i wiernego męża za pasem.
Na dodatek myśli z nawiązką poniżej pasa.
Przyjaciół serdecznych niesprawdzonych w biedzie.
Świadomość na miarę potrzeb bez potrzeby wiary.
Wiedziała że miała więc brała jak zechciała.
Doigrała się tego życia w czepku urodzona z książek, obrazów
i zdań skwapliwie składanych na zapas.
Słowa powszedniego używała nadaremnie.
Daj jej panie na wieczne odpamiętanie.
Niewysłowiona między wierszami na amen.
1997
Listowność
pomknę do pana prostokątną bielą
naznaczę ją drobnym maczkiem
znaczków o obcym brzmieniu
pieszczotliwych dopełniaczy
zabawię się z panem w orzeczenia
między podmiotami
będę się z panem miała czarno na białym
w odcieniach pierwszej przyszłości
aż do ostatniego wołacza
rozpalę pana trybem warunkowym
przywołam z oddali bezwstydnym znakiem zapytania
zapomnę się z panem w przenośniach
aż do spełnienia w nawiasach
rozpisanych wierszy
1997
€(u)rotyk
(dla Zbyszka Brzyszcza-Marka)
gdy saksofon gra
wibrują hormony
przekwitają w zimnym słońcu
wielkanocne baranki
pękają malowane jaja
jak mydlane bańki
cierpią czekoladowe zajączki
z odgryzioną rączką
smakowicie mlaskają brązowe
usta małego kanibala
w taką noc
kiedy marynowany udziec
barani w gwiezdnym sosie
z hiszpańskiego czosnku
nie zmartwychwstanie
zadzwonię do pana
powolny palec wykręci numer
wyobraźni zerwanej z uwięzi
popłyną na skrzących łączach
zachcenia wyzwolone z uśpionego ciała
będę z panem miała
północną dosłowność na telefon
w taką noc
kiedy nerkówka cielęca
uduszona we francuskich jarzynach
nie poskarży się ludzkim głosem
będę z panem miała rozkoszny
bezcielesny dotyk
a w głowie mrowie wymyślonych pokus
gdy saksofon gra
wibrują hormony
budzą się demony
na wieki wieków udomowione
roją się myśli wyposzczone
na czekoladowej łodzi odpływa
liryczny bezsens
w przestrzeń muzycznie aseptyczną
w zimny wiosenny poranek
kiedy samotnie zamarza cukrowy baranek
będę z panem miała suchy śmigus dyngus
ciszę na klawiszach
przekorne wspomnienie
zamierzonych grzechów
na wieczne pokuszenie łudź mnie
oddechu nabrzmiały
w
saksofonie
1997
Le plaisir, 1927
(dla pana R.Magritte)
Schwytała straszna pani brązowego ptaszka
czarne wargi rozchyla i języczkiem mlaska
ostre ząbki zaszpila na podbrzuszku lotnym
gęsta krew kropleje na palcu przewrotnym
Malownicza rozkosz wytryska z obrazka.
Podgryzany ptaszek nie broni się wcale
i oczęta przymruża w malowniczym szale
gdy w podbrzuszku zawita
żądza bólem przeszyta
niech się krwawi w miłosnym zapale.
Inne ptaszki czekają na olejnym drzewie
aż je pani w swych czarnych usteczkach pogrzebie
gdy języczkiem pomlaska
to wyfrunie z obrazka
ból i rozkosz w cielesnej potrzebie.
1997
RozLeśnieNie
a zębami chłopców nęci
i zna czar mogiły
błąka się po łąkach dziwna stwora
z daleka rysy ma upiora
w ustach zaciska młody mlecz
z drżeniem wysysa białą ciecz
straszna ta oprawca
chucha i dmucha w piórka dmuchawca
omdlewa w czułościach pęczniejący mak
pręży się sprężyście nawet psotny ptak
w tej rozłącznej ciszy
wstydnie języczkują parabure myszy
wąż przaśną piersią mozoli się w ziołach
stwora swe zębiska zazębia na czołach
młodniejących bielą pierwszej dziecinności
bijącej w gruczołach niewinnej męskości
w pajęczynę pająk zwabił pajęczaka
stwora już dopada pięknego Leśniaka
muska aksamitem mleczno białej skóry
Leśniak drżące ręce podnosi do góry
pręży się sprężyście rozbudzone ciało
już się zachceniom wieczystym oddało
wyposzczonej głębi słodkiej wilgotności
niespełnionego zakwitu chciejności
stwora wargi rozwiązłe zaplata w języku
coraz niżej pomyka w pajęczym dotyku
muska wężą łuską jedwabny naskórek
to wznosi to opada mechatliwy wzgórek
prześlizgują się jaszczurki pazurkowym drżeniem
podskórno naskórnym cielesnym odśnieniem
olśniewa w czułościach dojrzewania smak
czerwienieje z niewstydu łąkopolny mak
Leśniak już cięciwę rychtuje strzeliście
liście posuwiście szeleszczą w zaświście
w tej rozłącznej ciszy
rozbrojona stwora wije się i dyszy
w ustach zaciska młody miecz
mężnie wysysa białą ciecz
na wieki wieków i ponad wiekami
miłuje się chciejność nad Leśniakami
1997
Śmierć liryczna
trzeciego lutego umarł Hrabal
- podała telewizja -
w szpitalu karmił gołębie
miał na sobie gruby sweter
chyba nowozelandzki biały z
takim ręcznym wzorkiem
w szpitalu na piątym piętrze po
operacji chyba ortopedycznej
- to znaczy że mógł już chodzić -
siedział przed małym domkiem
siedział w knajpie pił piwo oczywiście
lubił jak ludzie po piwie mówili bez
przecinków bez składni jak po piwie
lubił żonę niestety zbyt wcześnie odeszła
udomowiły go koty bezdomne
umarł Hrabal
w szpitalu oczywiście na piątym piętrze
nie ma kotów
karmił gołębie ostatnią nie zapisaną
miłością do stworzenia
stary pisarze nie opada automatycznie na
cztery łapy niestety
teraz koty muszą nakarmić się same
Hrabal mruga do nich z kociego nieba
(kot ma podobno siedem żyć)
nić utkana z innej przestrzeni.
1997
Twórczość, miesięcznik lit.
Są panowie w redakcjach
zasuszeni na zakładkę
między wierszami.
Całują w rękę obowiązkowo
nazwiskiem na -ski.
I inni na szelkach
w manuskryptach
zakurzeni.
Ja
wolę sekretarkę
z poczuciem
internetu.
Więc
tańczę wciąż
ze sobą
i ekologicznym woreczkiem
literackim
z którego wyjmuję
króliki Rojtszwańca.
Na zawsze rozmnożone
w nowym pliku.
1997
Się
(dla Wisławy Szymborskiej)
Przez całe życie się żyło
w tym za małym metrażu.
Spało się jak się pościeliło
za krótką kołderkę.
Chodziło się na niskiej stopie
po odrapanych klatkach
w obłokach biedy
nabitej w butelkę.
Bez końca się wiązało koniec
z końcem.
Na włosku się wisiało
dzielonym na czworo.
Miało się przyjaciół jak na
lekarstwo.
Atrament we krwi.
Pióro pod skórą.
Zbyt od wielkiego święta.
No i się porobiło
no i się doigrało
że się nawet
nie można wypisać.
Ma się zdjęcie
z pierwszych stron gazet
nazwisko
dziwnie syczy bezradnie szeleści
w obcych językach.
Każde słowo ledwo
wypowiedziane krzyczy
czarno na białym
zrobione na szaro.
Od przybytku nawet głowa
nie zaboli
rozgłos snu z oczu nie spędza.
Ma się tylu przyjaciół
których nie poznało
się w biedzie.
Dobrą minę się nosi
jak tarczę.
Ma się te wszystkie
maski grymasy oklaski
z reguły
bez podkreślenia wyjątku.
1996
Żar(t)
(dla pana Germana Ritza)
oczy pan ma liryczne
jakby elektryczne
oswojone błyskawice
postmodernistyczne?
drgają źrenice
skrzą skrzą zaiskrzyły
a może od tej iskry
coś się zapali?
spojrzenie
migotliwą mgiełką
pada na usta
głaszcze coraz niżej
cieleśnieje pragnienie
pajączki palców
przebiegają z drżeniem
w pajęczynie uniesień
niespełnione zachcenie
w deszczu dreszczy
wilgotnieje
nie tylko marzenie
rozmowa rodzi słowa
może by te usta całować?
na pożegnanie
pan
mi podaje
palec
daleko nam do siebie
to oddalenie
nie będzie nas
wodzić
na pokuszenie
1995
Popyt na byt
Bzy się fiolecą i bzyczą wielokwieciem.
Skołowane stokrotki skromnie sobie świecą.
Dmuchawce się duszą i kuszą kunsztownie.
Milczące kaczeńce się kończą mozolnie.
Domyślne ślimaki się ślinią sowicie.
Osowiałe sowy mrowią się w bycie.
Ośmielone słowa budzą się i trudzą.
Mroczne mrówki w mrowisku się nudzą.
Nietoperze nie wierzą że jeże w operze
brylują barytonem na wysokim zerze.
Puszczyki się puszczają na boku obłoku
a stwórca ogórca ma zakalca w oku.
Włóczki się włóczą po zmęczonej trawie.
Pączki się plączą na jedwabnej jawie.
Pieski się pocą i psocą po nocach.
Kotki się złocą i kocą na kocach.
Suczki się suszą przy ogniu ogona.
Stłumione stonogi garną się do grona.
Zwierzęta się zwierzają i gnają po gaju.
Chrabąszcze chrzęszczą i chabry trącają.
Trutnie się trudzą z pszczołami do pary
a mary się biorą z barankiem za bary.
Na rżysku rżą srebrzyście poręczne pegazy.
Rzęsa uroczyście w rzecznej toni gwarzy.
Motylki miłują pyłki pierzchliwe.
Grzywacz grzmi gromko i tarmosi niwę.
Wiewiórki fruwają i grają na fujarkach.
Rybitwy rymują radośnie na barkach.
Kwiaty się kwiecą i pylą obficie.
Święci się świecą i śpieszą w niebycie.
Motylki się parzą w palącej pokrzywie.
A stwórca ogórca ma kapustę w grzywie
1999
Teraz
ćmy ćmią w ciemności
księżyc pełnią wschodzi
na spotkanie
traw świeżo skoszonych
w przerwie deszczu który
mży bez przerwy
na rynku mały pies w kagańcu
chce się wyswobodzić
a dorsz w cebulce
zawodzi octem
pszenne piwo w puszce
biało-niebieskiej
pieni się szampanem do nieba
a tam księżyc się godzi
na krótki występ
Teraz
chmury się rodzą
1998
€(u)rotyk n@ dotyk
(rymowana specjalnie dla Bogdana napisana medialnie)
zbliżenie między płciami
odbywa się palcami
które płoną jak róże
na klawiaturze
między pierwszymi dreszczami
wiersze odchodzą
od zmysłów parami
bo za oknem nie dyszy już bez
wiosna się dusi w jaśminie
lato różowych łez
ich nie ominie
to grzech się słowi
między wierszami
kusi
1999
Smutek lekich nutek
(RymUsia dla Bogusia)
Muzyka Wolfganga Amadeusza
jakieś struny porusza
to opadnie to się wzniesie
w rozedrganym lesie
jak orkiestra zwiewnej tęczy
kropelkami nutek
dręczy
i faluje w ciszy
może ktoś usłyszy
koncert łagodnej męki
dźwięczy
smutek a-dur
i pomyka do chmur
1999
Romans na dystans
mam dla ciebie pieszczotę na potem
i ochotę na więcej
poganiaj mnie wierszem
będzie nam do siebie
w domyśle oddechu
jeszcze wcześniej
cieleśniej wreszcie
już dłużej pośpiechu
odwlekać nie mogę
słowem
1999
Mowogłowie
To wszystko mam z głowy
perwersyjne części mowy
chwytliwe przecinki
zawrotne zaimki
gołe imiesłowy
to wszystko mam z głowy
To wszystko mam w głowie
słowo co goni słowem
cwałujące celowniki
wibrujące wykrzykniki
nęcące gołosłowie
to wszystko mam w głowie
bezwstydna lingwistyka
pod pióro mi podtyka
chore metafory
zarażone wirusem
wściekłych słów
rób się mowo
wciąż na nowo głów
1999
 |
 |
 |