(dla Jonasza Kofty)
Odkurzone przeboje
odkurzone futerka
Satyrycy samotni
Wciąż te same numery
W zadymionych kawiarniach
Jest wiosna
Ja
kosmykiem płomyka
Jest wiosna
zmysły się budzą do życia
Jest wiosna żądze wychodzą z ukrycia
twoje trwanie się mieni
niech nam słodko ze sobą będzie
Jest wiosna zmysły się budzą do życia
Ty westchnieniem o świcie
Jest wiosna zmysły się budzą do życia
niech nam dobrze ze sobą będzie
Jest wiosna zmysły się budzą do życia
Jest wiosna żądze wychodzą z ukrycia
To grzech nie grzeszyć z tobą
Ciebie mi całować wstydliwie
myślą moją co błądzi po ustach
i koniuszkiem języka
ci za uszkiem pomykać
dosłonością przenośni przewrotnej
To grzech nie grzeszyć z tobą
w tę parną noc majową
Ciebie mi miłować w domyśle
sercem moim co stuka do rymu
i opuszką paluszka
po naskórku cię muskać
metaforą pokusy zawrotnej
To grzech nie grzeszyć z tobą
w tę parną noc majową
Z tobą mi się wznosić do nieba
co gwiaździste nad nami wiruje
i wilgotność spojrzenia
na pieszczoty wymieniać
w paraboli z uniesień i dymu
To grzech nie grzeszyć z tobą
w tę parną noc majową
Z tobą mi się tracić w obłokach
co o brzasku bieleją do pary
i miękkością westchnienia
cię na drobne rozmieniać
w pajęczynie z pożądań i czarów
To grzech nie grzeszyć z tobą
w tę parną noc majową
Z tobą mi opadać na łąkę
co o świcie nam zmysły zamąca
i pośpiechem oddechu
cię zagrzewać do grzechu
poetyką iskrzącą od słońca
To grzech nie grzeszyć z tobą
w tę parną noc majową
Ciebie mi otulać o świcie
pocałunkiem co rosą się mieni
i w objęciach wołacza
na kołderkę się staczać
falującej lirycznie zieleni
To grzech nie grzeszyć z tobą
w
tę parną noc majową
Bądź moją muzą bądź
Czy ja będę się z tobą miała
jak ta lipka co listnie szumi
czy ja będę do ciebie słała
szeleszczące istne wydumy
czy ja będę do ciebie bieżyć
jak ta łąka co majem zakwita
czy ja będę za ciebie się brała
w rymowankach psotnych ukryta
Bądź moją muzą bądź
siądź na mym piórze siądź
Czy ja będę do ciebie chciała
jak ta mowa co tęsknie mrowi
czy ja będę dla ciebie miała
wymyślony podszept sowi
czy ja będę do ciebie płynąć
jak ta rzeka w rymy zaklęta
czy ja będę dla ciebie się stroić
jak ta zorza zazdrością muśnięta
Bądź moją muzą bądź
mąć moje myśli mąć
Czy ja będę do ciebie drżała
jak ta brzoza wiatrem przejęta
czy ja będę do ciebie kukała
jak kukułka w głoski ujęta
czy ja będę się z tobą mierzyć
na zamiary co w zdaniach się silą
czy ja będę z tobą schodzić
na te zwrotki co w ustach kwilą
Bądź moją muzą bądź
trąć moją struną trąć
Czy ja będę się z tobą miała
jak to życie co bystro przemyka
czy ja będę dla ciebie grała
jak zalotnie ulotna muzyka
czy ja będę się z tobą biedzić
w słów powolnych migotaniu
czy ja będę ciebie wodzić
na manowce rymowania
Bądź moją muzą bądź
siądź na mym piórze siądź
Kwietność
Zasuszona konwalia w talii kwiatów
mam dla Pana uczucie bez atu
mam dla Pana uczucie gorące
mam rumieńce kaczeńce i słońce
Zatęsknię zatęsknię za Panem
w melodii magnolii nad ranem
Zapomniana stokrotka na trawniku
mam dla Pana dotyków bez liku
mam dla Pana dotyki na ławce
mam zajączki pajączki dmuchawce
Zapomnę zapomnę się z Panem
w melodii magnolii nad ranem
Migotliwa mięta w ogródku
mam dla Pana spełnienia do skutku
mam dla Pana spełnienie bez końca
mam słowika skowronka zaskrońca
Zasłucham zasłucham się z Panem
w melodii magnolii nad ranem
Rozpalona rezeda w kwiatów talii
mam dla Pana kadzidło konwalii
mam dla Pana kadzidła i drżenia
mam księżyce słodycze marzenia
Roztańczę roztańczę się z Panem
w melodii magnolii nad ranem
Rozbudzona lebioda za płotem
mam dla Pana rozłąkę na potem
mam dla Pana rozłąki i smutki
mam chimery opery i nutki
Obudzę obudzę się z Panem
w
melodii magnolii nad ranem
Ściągawka z Leśmiana
Wreszcie głos pana w słuchawce
a za oknem wiatr goni latawce
mokre liście parują nad ranem
moje myśli się snują za panem
mokre liście wieczorem się suszą
moje zmysły bez pana się duszą
Ślę więc do pana ściągawkę z Leśmiana
zasuszoną konwalię lata strzęp
mgięłkę ulotnych pachnideł
jutrzenkowej różowości wdzięk
Wiatr magnolią kołysze za oknem
martwe kwiaty się trzęsą i mokną
senne słowa o świcie się trudzą
moje myśli bez pana się nudzą.
zimne palce o brzasku drętwieją
moje zmysły bez pana dawnieją
Ślę więc do pan ściągawkę z Leśmiana
zasuszoną konwalię lata strzęp
mgiełkę ulotnych pachnideł
jutrzenkowej różowości wdzięk
Przebrzmiał głos pana w słuchawce
a za oknem śnieg tonie w sadzawce
drżące płatki znikają w kałuży
moje życie bez pana się dłuży
szare chmury na niebie się rodzą
moje zmysły bez pana zawodzą
Ślę więc do pana ściągawką z Leśmiana
zasuszoną konwalię lata strzęp
mgięłkę ulotnych pachnideł
jutrzenkowej różowości wdzięk
Ach za późno na
Ach za późno już za późno drogi panie
na odloty na miłości na kochanie
na spotkania w motelikach gdzieś po drodze
na gorące pocałunki w samochodzie
na olśnienia na pieszczoty i drżenia
na rozłąki komplikacje wspomnienia
Wprawdzie żal ogromny moje serce ściska
że ust pana nie poczuję na mych ustach
że nie muśnie pan wargami moich dłoni
że w przyrodzie z panem nigdy nie utonę
że się cieniem moim z panem nie podzielę
że rozmienię pana tylko na marzenie
Ach za późno już za późno drogi panie
na westchnienia na spełnienia na kochanie
na zachwyty w pensjonatach gdzieś w Europie
na objęcia i zwierzenia na kanapie
na powroty piękne słowa i cierpienia
na dotyki tajemnice spojrzenia
Wprawdzie smutek wielki serce moje toczy
że się sobą nie zachłysną nasze oczy
że nie muśnie pan policzkiem mojej twarzy
że ze sobą nam nie może nic się zdarzyć
że się ciepłem moim z panem nie podzielę
że rozmienię pana tylko na natchnienie
Tak za późno już za późno drogi panie
na miłości na zazdrości na kochanie
na spotkania po godzinach urzędowych
na dyskretne kawalerki i alkowy
na zaklęcia na czułości na czekanie
na
rozwody wielkie sceny na rozstanie
Krasnale
i Lale
Kiedy byłam mała
kochałam Basię i Kasię
do łóżeczka ze sobą je brałam
i pod ławkę w klasie.
Ale największy mój kochanek
to był plastikowy Franek!
Krasnalu czy ci nie żal?
Krasnalu wracaj do lal!
Kiedy byłam panną
kochałam się w Janku
całowałam usta jego
przed domem na ganku.
Zdradziłam mojego kochanka
plastikowego Franka.
Krasnalu czy ci nie żal?
Krasnalu wracaj do lal!
Kiedy byłam matką
kochałam moje córki
bawiłam się z nimi w ogródku
i sadziłam ogórki.
Zazdrościł im mój kochanek
plastikowy Franek.
Krasnalu czy ci nie żal?
Krasnalu wracaj do lal!
Kiedy byłam sama
przez wszystkich zapomniana
to mogłam chociaż w ogrodzie
głaskać go po sztucznej brodzie.
Jego wierne spojrzenie
dawało mi ukojenie.
Tak, jedyny mój kochanek
to jest plastikowy Franek.
Krasnalu, czy ci nie żal,
że nie wróciłeś do lal?
Wiersze © Urszula Usakowska-Wolff
Fotografie
© Manfred
Wolff
 |
 |
 |